تبلیغات
برق و الکترونیک - ظهور دوربین های اندامی

ظهور دوربین های اندامی

تاریخ:چهارشنبه 9 شهریور 1390-09:05 ب.ظ

سال 2015: ورود به بُعد بعدی

در این سال 300 میلیون تلفن همراه در آمریکا وجود دارد. تمام آنها دارای دوربین های پیشرفته ای هستند به طوری که وضوح 50 مگا پیکسل یک رقم عادی به حساب می آید و دوربین های حرفه ای وضوحی در سطح گیگا بایت دارند.

ویدئو های سه بعدی پیشرفت چشمگیری کرده اند، به خصوص از زمانی که توسط یک جریان بزرگ (شامل تولید کنندگان و محقّقان شرکت های مختلف مانند میتسوبیشی، فیلیپس ، تگزاس ، ایتسترومنت و یک دوجین شبکه های دیگر، شبکه جهانی تلویزیون های سه بعدی راه اندازی شده اند.

"نیلز لسیتیر" ، یکی از مهندسان شرکت فوترون که تولید کننده دوربین های ویدئویی با سرعت بالاست می گوید :(تفکر مردم در آینده درباره عکس های دو بعدی ، مانند تصور ما در مورد عکس های سفید و سیاه گذشتگانمان خواهد بود." اتحادیه اروپا بر روی تلویزیون های سه بعدی سرمایه گذاری کرده است که برای دیدن آن ها دیگر نیازی به استفاده از عینک های مخصوص نیست، و پرتو افکن های سه بعدی که با لیزر کار می کنند تصاویر را از نمایش دهنده به هر یک از چشم ها می رساند.

هنوز عکس ها در حال پیشرفت به سمت سه بعدی سازی خودکار هستند . چاپ های عکاسی بر روی کاغذ ، با صفحه های نمایشگر بی سیم نازک سه بعدی در حال رقابت هستند.

سال ۲۰۲۰: ظهور دوربین های اندامی

در حالی که تمایل به سمت استفاده از یک دستگاه شبیه iphone  تلفن همراه معروف شرکت اپل) برای انجام چندین کار آن هم به صورت بی سیم در حال افزایش است، کار کردن با دوربین های عکاسی با توجه به اینکه این دستگاه های ترکیبی در حال حاضر با قیمت بسیار مناسب عرضه می شوند، روز به روز در حال کاهش است.

"رامش راسکار" ، استادیار آزمایشگاه رسانه MIT ، توضیح می دهد: "در ابتدا، یک دستگاه برای انجام همه کارها مورد استفاده قرار می گیرد. بعد از مدتی این دستگاه در تمام قسمت های بدن تقسیم خواهد شد، دوربین در چشم و تلفن در گوش قرار می گیرد."

لنز ها کوچک شده اند و به سمت تبدیل شدن به حسگر های تصویری حرکت می کنند. انعطاف پذیری حسگر ها این امکان را می دهد که به شکل کره در بیایند، شبیه شبکیه چشم انسان.

"حسگر کروی شکل به شما دید وسیعی می دهد، با امکان تمرکز و فوکوس بر همه چیز، دقیقا شبیه به کاری که چشم انشان انجام می دهد. "این را " دانیل پلانکار" استادیار چشم پزشکی دانشگاه استنفورد می گوید. او می افزاید:"لنز ها همیشه مهم خواهند بود به این خاطر که شما بدون فوکوس خوب قادر نخواهید بود عکس بیندازید."

امروز، ما نیاز به لنز های حجیم و گران قیمت برای تصحیح انحناهای مسیر کانونی داریم . اما اگر در عوض شما از حسگر های کروی استفاده کنید، قادر خواهید بود عکس های شفاف و دقیقی با وسایل عکاسی ارزان تر بگیرید.

رفع موانع در قدرت و کوچک سازی سلول های خورشیدی، باتری های با سایز میکرو را تولید کرده اند که بدون شار  شدن تا مدت ها کار خواهند کرد.

سال 2030: در چشم بیننده

با استفاده از وصل کردن یا کار گذاشتن ماشین های هم اندازه دانه برنج درون چشم ها و لاله گوش افراد، و استفاده از توانایی های بی سیم، دوربین ها و تلفن ها به تدریج از رده خارج می شوند.

در حال حاضر رقابت در بازار بر روی عینک های نوری است که قابلیت ثبت چهار بعدی نور را دارند.این بدان معنی است که یک لایه نازک حسگر های تصویری اکنون می تواند نه تنها رنگ و شدت طیف قابل رویت را ضبط کند.

شما عکس مورد نطرتان را با گرفتن انگشتانتان در جلوی رویتان قاب بندی می کنید، مثل هنرمندی که طرح اولیه نقاشی اش را می کشد. فشردن دکمه شاتر برای گرفتن عکس، هم اکنون تنها یک عملکرد زخیره است و می نواند با یک دستور شفاهی انجام شود:"کلیک".

عکس ها هم اکنون تقریبا مشابه همان چیزی هستند که چشم می بیند، اما در آینده عمق زمینه عکس قابل کنترل خواهند بود و به بیننده به جای عکاس اجازه می دهد که نسخه دلخواه خودش از عکس را مشاعده کند. رامش راسکار می گوید:"عکس ها می توانند به آن صورتی که احساس شما را منعکس می کنند، دیده  شوند." تار شدن تصویر به علت حرکت سوچه در تصویر نیز قابل کنترل و قابل نمایش مجدد است، همان طور که در گزارش تحقیقاتی در مورد عکاسی محاسباتی در مجله "یوروگرافیکز"در سال 2006 منتشر شد.

عکاسی و فیلم برداری HD که هم اکنون ادغام شده اند، به نمایشگر هایی بیشتر از یک نمایشگر تخت نیاز دارند. شرکت "فاگ اسکرین" یک نمایشکر که آزادانه شناور بود را به بازار عرضه کرد.در این فناوری از نمایشگر های شش بعدی که کل اتاق را پوشش می داد استفاده شد؛ به طوری که بیننده می توانست آزادانه به اطراف عکس در حال نمایش قدم بزند. در واقع، این نمایشگر ها مرز بین وجود مجازی و واقعی را از بین برده اند.

سال 2040 تا 2050: عکس هایی که با تکان دادن یک چوب جادویی گرفته می شوند.

دوربین به عنوان وسیله که شما حمل می کنید، به طور کامل حذف شده است. حسگر های تصویری بخشی از روزمره شده اند.

ما هم اکنون یک Google Earth را به طور زنده داریم؛ که متناوبا تصاویر را ضیط می کند و به بینننده این اجازه را می دهد که از راه دورهرگونه صحنه عمومی را درجهان انتخاب و ضبط کند. نمایشگر ها تبدیل به پروژکتور های لیزری شده اند که تصویر را مستقیما به درون شبکه چشم شما می تابانند.

"مت هرچ"، دانشجوی فارغ التحصیل در رشته ی بوم شناسی اطلاعات در MIT، پیش بینی می کند تصاویر را با استفاده از تکان دادن یک عصای کوچک ( همان چوب جادویی!) که دارای لیزر فروسرخ و ذخیره کننده دادهی ترابایتی است، می توان مشاهده کرد.

او می گوید:"دوربین ها در محیط به طور مجموعه ای کار می کنند تا صحنه ها  را از دید شما و زوایای مطلوب ضبط کنند، و سپس داده نتیجه را به عصای شما انتقال می دهند."

حسگر های تصویری که درون لنزهای بسیار کوچک محصور می شوند و به دریافت کننده های GPS متضل می شوند، هم اکنون مثل کاغذ های رنگی در همه جا گسترده شده اند.

محققان توسط یک لوله خارجی که در مقابل گیجگاه قرار می گیرد، مشابه همان هایی که اکنون برای تصویرسازی سه بعدی استفاده می شوند، در حال نزدیک شدن به این توانایی هستند که به طور مستقیم به عصب های بینایی چشم و مغز دسترسی پیدا کنند و هر چیزی که شما هم اکنون می بینید، قابل دانلود خواهد بود.

به این شکل، مفهوم "دوربین" به عنوان یک شیء واقعی، چیزی است متعلق به سال 2009!

 

صوت، فرکانس و پیانو

پیانو یکی از سازهای صفحه‌کلیددار و مشهورترین آن‌ها است. صدای پیانو در اثر برخورد چکش‌هایی با سیم‌های آن تولید می‌شود. این چکش‌ها در اثر فشرده‌شدن کلیدها (کلاویه‌ها) به حرکت در می‌آیند. سیم‌های پیانو به صفحه‌ای موسوم به «صفحهٔ صدا» متصل شده‌اند که نقش تقویت‌کنندهٔ صدای آن‌ها را دارد.

پیانو به عنوان مادر سازها و کامل‌ترین ساز نیز شناخته می‌شود؛ علت نسبت دادن این لقب‌ها به این ساز آن است که پیانو قادر است محدودهٔ بسیار گسترده‌ای از اصوات را تولید کند در حالی که سایر سازهای اصیل موسیقی تنها بخشی از این محدودهٔ صدا را تولید می‌کنند. پیانو در شکل فعلی‌اش بیش از هفت اکتاو دارد و قادر به تولید فرکانس‌هایی از حدود ۲۰ تا ۵۰۰۰ هرتز می‌باشد، در حالی که در مقام مقایسه ساز ویولن تنها قادر به تولید کمتر از چهار اکتاو و بهترین خواننده‌ها تنها قادر به خواندن کمتر از سه اکتاو صدا هستند.



پیانو یکی از سازهای صفحه‌کلیددار و مشهورترین آن‌ها است. صدای پیانو در اثر برخورد چکش‌هایی با سیم‌های آن تولید می‌شود. این چکش‌ها در اثر فشرده‌شدن کلیدها (کلاویه‌ها) به حرکت در می‌آیند. سیم‌های پیانو به صفحه‌ای موسوم به «صفحهٔ صدا» متصل شده‌اند که نقش تقویت‌کنندهٔ صدای آن‌ها را دارد.

پیانو به عنوان مادر سازها و کامل‌ترین ساز نیز شناخته می‌شود؛ علت نسبت دادن این لقب‌ها به این ساز آن است که پیانو قادر است محدودهٔ بسیار گسترده‌ای از اصوات را تولید کند در حالی که سایر سازهای اصیل موسیقی تنها بخشی از این محدودهٔ صدا را تولید می‌کنند. پیانو در شکل فعلی‌اش بیش از هفت اکتاو دارد و قادر به تولید فرکانس‌هایی از حدود ۲۰ تا ۵۰۰۰ هرتز می‌باشد، در حالی که در مقام مقایسه ساز ویولن تنها قادر به تولید کمتر از چهار اکتاو و بهترین خواننده‌ها تنها قادر به خواندن کمتر از سه اکتاو صدا هستند.

تاریخچه

پیانو را آقای بارتولومئو کریستوفوری در سال ۱۷۰۹ میلادی در شهر پادووای ایتالیا اختراع کرد. قبل از اختراع پیانو از سازی قدیمی‌تر به نام «هارپسیکورد» (Harpsichord)استفاده می‌شد. تفاوت عمده و مهمی که پیانو با سازهای مشابه قبل از خودش داشت آن بود که در سازهای مشابه قبلی، شدت صدای حاصل از فشرده‌شدن یک کلاویه، مستقل از شدت ضربهٔ واردشده بر کلید پیانو، مقداری ثابت بود، اما در پیانو نوازنده قادر بود با ملایم ضربه‌زدن به کلیدها صدایی نرم‌تر ایجاد کند، یا با ضربات محکم‌تر صدایی درشت‌تر با پیانو تولید کند. همین ویژگی باعث شد که به سرعت پیانو مورد توجه آهنگسازان قرن هجدهم میلادی قرار بگیرد.

نام‌گذاری

نام کامل ساز پیانو، پیانو فورته (Pianoforte) است، که از دو قسمت پیانو به معنی ملایم و فورته به معنی قوی تشکیل شده‌است، و به خوبی منعکس کنندهٔ توانایی این ساز در تولید صداهای ملایم و قوی می‌باشد.

پیانو‌های اولیه ابعاد بزرگ، و شکل خاصی داشتند. آن‌چه که در اصطلاح به آن پیانوی بزرگ گفته می‌شود (و در ایران با نام نادرست پیانویرویال شناخته می‌شود) غالباً بیش از دو متر طول دارد و دارای در بزرگی‌است که برای هرچه‌بهترشدن صدای پیانو، معمولاً در هنگام نواختن ساز این در را در وضعیت نیمه‌باز توسط پایهٔ کوچکی ثابت می‌کنند. انواع دیگر پیانو با نام‌های پیانوی ایستاده یا دیواری (Stand یا Upright) پیانوی چهارگوش (Square) و غیره، ابعاد کوچک‌تری دارند و برای مصارف خانگی یا در اماکن عمومی طراحی شده‌اند.

 نحوه صدادهی

چکش‌های پیانو

چکش‌های پیانو به واسطهٔ مجموعه‌ای از اهرم‌های ظریف به کلیدهای پیانو متصل می‌شوند. به مجموعهٔ این اهرم‌ها و چکش‌ها عملگر یا Action پیانو گفته می‌شود. وظیفهٔ این مجوعه افزایش شتاب چکش‌ها در برخورد به سیم‌ها، و کنترل عکس‌العمل بازگشتی آن‌ها پس از برخورد به سیم است. معمولاً سر چکش‌ها توسط لایه‌ای از نمد یا الیاف مشابه طبیعی یا مصنوعی پوشانده می‌شود تا کیفیت صدای پیانو را بهبود ببخشد. کیفیت صدای پیانو متأثر از عوامل دیگری نظیر کیفیت صفحهٔ صدا و غیره نیز می‌باشد.

 کلیدهای پیانو

۷ کلید سفید در هر اوکتاو پیانو برای ۷ نت دو ر می فا سل لا سی وجود دارد. علاوه بر این کلیدهای سفید کلیدهای سیاه‌رنگی هم بین بعضی از کلیدهای سفید وجود دارد. بین کلیدهای سفیدرنگ می و فا و نیز بین کلیدهای سفیدرنگ سی و دو کلید سیاه‌رنگ وجود ندارد.

هر کلید سیاه‌رنگ در پیانو در حکم نت دیز برای نت مربوط به کلید سفیدرنگ سمت چپ آن (یعنی آن کلید سیاه در سمت راست آن کلید سفید قرار دارد) و در حکم نت بمول برای نت مربوط به کلید سفید‌رنگ سمت راست آن (یعنی آن کلید سیاه در سمت چپ آن کلید سفید قرار دارد) است.


 انواع پیانو

  • پیانو دیواری (Vertical - Upright)
  • پیانو اسپینت
  • پیانو کنسول
  • پیانوی بزرگ

البته پیانو‌های بسیار زیادی در گذشته رایج بوده‌اند. برای مثال پیانوهای گنجه‌ای، صرافی، میزی، میز منشی، دوطبقه و انواع دیگر. ولی امروزه دیگر آنها رواج ندارند و از پیانو‌های پیشرفته تر استفاده می‌شود.

 نحوه نواختن پیانو

محل قرارگیری انگشتان دو دست روی کلیدهای پیانو در نواختن آن اهمیت دارد. معمولا در آهنگ‌ها نت اول شماره دارد که انگشت شروع کننده در نواختن آن آهنگ را مشخص می‌کند. در این صورت شماره یک برای انگشت‌های شست دو دست است و به ترتیب سایر انگشت‌ها شماره‌های ۲ تا ۵ را خواهد داشت. شست دست راست روی چهارمین نت دوی پیانو قرار می‌گیرد. البته این مورد در مورد همه آهنگ‌ها عمومیت ندارد و برخی آهنگ‌سازان نت شروع کننده در آهنگشان را شماره نمی‌زنند. در این صورت پیانیست باید خودش محل قرارگیری انگشتانش روی کلیدهای پیانو را با توجه به نوع نت‌های موجود در آهنگ تشخیص دهد.

گاهی پیانیست جای دو دست‌اش را روی کلیدهای پیانو با هم عوض می‌کند و گاهی بدون نواختن کلید پیانو با انگشتان شست دو دستش از سایر انگشتها استفاده می‌کند.

 نحوه نت‌نویسی برای پیانو

نت مربوط به چهارمین کلید "دو" در پیانو مربوط به دست راست روی خط پایین پنجمین خط از خطوط موازی موسیقی قرار می‌گیرد. سپس سایر نت‌های دست راست یعنی ر می فا سل لا و سی به ترتیب یک درمیان بین دو خط نت و روی یکی از خطوط نت‌ها جای می‌گیرند. نت دوی دست چپ بین خطوط دوم و سوم نت‌ها است و سایر نت‌های دست چپ یعنی ر می فا سل لا و سی به ترتیب یک درمیان روی یکی از خطوط نت‌ها و بین دو خط نت جای می‌گیرند.

افزودن یک نقطه سیاه جلوی یک نت به معنای اضافه شدن نصف آن نت به آن نت است. افزودن یک نقطه سیاه بالای یک نت به معنای منفصل شدن آن نت از نت بعدی‌اش است و در این صورت پیانیست با رسیدن به آن نت باید کلید مربوط به آن نت در پیانو را با انگشت فشار دهد و سپس انگشتش را از روی کلید پیانو رها کند و بدون متصل نواختن آن نت نسبت به نت بعدی کلید مربوط به نت بعدی را با انگشت فشار دهد. اگر بالای نت‌های یک آهنگ نقطه سیاه نباشد نواختن آن نت‌ها به طور متصل یکی بعد از دیگری باید انجام شود و انفصال بین نت‌ها نباید باشد.


 

http://elm10.mihanblog.com/page/15

http://powercontrol.mihanblog.com/extrapage/726




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات()